Oh, het is weer veel te lang geleden, ik zou me diep moeten schamen! Regelmatig dacht ik aan het blog, en vaak dacht ik: ik moet weer een bericht plaatsen, en steeds stelde ik het uit, omdat het me zo deed herinneren aan die nare gebeurtenis met het RWE. En nu, is het toch hoogtijd om weer eens een log te schrijven.

Het gaat iets beter met ons, we zijn verhuisd, hebben hierdoor op sommige vlakken meer kosten, maar het is allemaal wat overzichtelijker geworden. Doordat we de auto de deur hebben uitgedaan (zie vorige log) scheelt dit natuurlijk ook enorm. Het is nog steeds leven van maand naar maand, van betaling naar betaling. Wel is het fijn om te zien, dat de schulden kleiner worden. Je ziet de getallen slinken…heerlijk gevoel geeft dat. We zijn er nog lang niet, maar het begin is er, zolang we elke maand kunnen wegstrepen wat we hebben afbetaald.

Ook heb ik een baantje erbij, wat ik in de avonduren kan doen. Een horeca-gelegenheid, welke mij regelmatig belt of ik een avondje kan werken. Dit zijn uren die lekker aantikken, want in de praktijk komt het erop neer dat ik wekelijks zo’n 50 a 60 euro meepak. Daar zijn dan bij wijze van spreken de boodschappen voor de hele week! Dit geeft ons weer de gelegenheid om het geld wat ik met mijn andere werk verdien, volledig te besteden aan rekeningen!

De oversteek is gemaakt, we hebben bijna alles in een dag verhuisd!

Heerlijk de ruimte, de orde in mijn hoofd die het schept. Alles lijkt overzichtelijker. Omdat we zo snel verhuisden heb ik nog niet alle adreswijzigingen doorgegeven en krijgen we nog steeds post op het oude adres. Het is verleidelijk niet daar aan te denken en sinds tijden ga ik huppelend naar de brievenbus! Het is zaak, de orde aan te houden. Om de dag ga ik naar het oude huis voor de post en probeer het niet te laten versloffen onder de drukte van het uitpakken en schoonmaken.

Steunen jullie me? Ik kan alle aanmoediging goed gebruiken.

Alsof het zo moet zijn; we gaan verhuizen! Momenteel wonen we heel klein, echt heeel klein. Met 2 kindjes is het nu dan ook overvol. We hebben maar 1 slaapkamer waar net een tweepersoonsbed in past. Hier slapen de kinderen zodat zij een afgezonderd kunnen slapen en wij slapen zelf al bijna 3 jaar op een slaapbank. Het was een prima oplossing, we hebben op deze manier redelijk uit kunnen zitten, maar sinds we begin dit jaar werden verrast door een tweede zwangerschap en nu dus hier met vier personen wonen, is het toch wel erg klein…

Vorige week kregen we het officieel te horen; per 1 december kunnen we in ons appartementje! Zou dit dan echt de schone lei gaan worden waar ik al een tijd van droom?

Als een idioot ben ik aan het inpakken geslagen! Oude troep de deur uit, bruikbare troep op marktplaats. Vrienden helpen ons komend weekend met verhuizen, en dan is het zaak daar alles netjes in te richten. Dat we straks wat meer ruimte hebben, zal zeker bijdragen aan de orde in dit huishouden. Door rust zal alles op zijn plek vallen. Ik heb er helemaal zin in, het leven lacht me bijna tegemoet!

In Juni probeerde wij al onze auto te verkopen, maar tot op heden was ons dit nog niet gelukt. Gisteren heb ik de dealer gebeld en werd later door een inkoper teruggebeld met de vraag wat voor een auto ik had, en de gegevens van de auto. Toen er werd gevraagd of ik langs kon kon komen, ben ik gelijk er naar toe gegaan, om vervolgens een uurtje later, deze beste verkoper de hand te schudden. Deal is rond, 4400 euro wat we ineens kunnen afbetalen, 239 euro in maanlasten minder!

Ik heb zo’n gevoel dat 2007 een stuk zonniger wordt….

Het begin is gemaakt, na het avontuur met het gas vorige week heb ik gelijk NUON gebeld om te vragen hoeveel we daar open hadden staan. Gelijk, met behulp van mijn vader, alles betaald, dus met electra zitten we goed. Er zijn nog een aantal dingen die liggen…die ga ik vandaag openmaken. Het toepassen van de struisvogel-techniek moet nu maar eens voorbij zijn, me niet meer verschuilen voor de realiteit.

Ik wil ook wat uren extra gaan werken. Even alles op een rijtje zetten, en hopelijk 2007 met een schone lei beginnen.

Nou, zoals jullie kunnen lezen, heb ik het voornemen nu orde op zaken te stellen…en alsof de duvel er mee speelt…gisteren stonden hier ineens 2 mensen voor de deur; ze kwamen de gasmeter meenemen…

Mensen, mensen, wat voelde ik me klein (dat ben ik letterlijk ook , maar dat ter zijde). In paniek de gasmaatschappij gebeld die mij vertelde dat ik geen leverancier heb. Het openstaande bedrag bedroeg 298 euro, dat wilde ik gelijk overmaken (mijn allerlaatste geld, maar wat moet je zonder gas, deze tijd van het jaar, en met een kind van 2 en een baby van 12 weken?) Er kwam nog een borgstelling bovenop en moest de som van maar liefst 498 euro betalen. Als ik dat voor 12u deed, dan zou ik vandaag weer aangesloten  worden. Het was iets voor 11u toen die mannen hier stonden en tegen de tijd dat ik klaar was met telefoneren, had ik dus 45 minuten de tijd om het geld op het postkantoor te betalen en het betalingsbewijs te faxen. Hoe doe ik dit in vredesnaam met 2 kleine kindjes, waarvan eennog zo klein dat die de hele dag slaapt….?

Heel toevallig kwam mijn schoonmoeder langs, dus ik vroeg of ik even wegkon en zij bij de kinderen zou blijven, en natuurlijk was dit geen probleem. Bij het postkantoor wilde ik pinnen, maar mijn pas deed het niet. Verdikkeme! Ik naar de volgende pinautomaat gerend (inmiddels was het 11.50…) en die wilde ook niet meewerken….weer verder gerend naar mijn eigen bank, waar de pas het ook niet deed… De aardige mevrouw achter de balie kwam tot de conclusie dat mijn magneetstrip kapot was, en ze zou een nieuw pasje voor me aanvragen. Ik had daar alleen absoluut geen tijd voor en legde haar uit dat ik haast had en naar het postkantoor moest. Ik nam contant op, en rende vervolgens terug naar het postkantoor.

Kennen jullie de wet van Murphy? Nou die was geheel van toepassing: let maar op…

Bij het postkantoor aangekomen zie ik dat ik op mijn blaadje wat gegevens heb staan voor de betaling, maar ben vergeten de juiste tenaamstelling te vragen. Met mijn mobiel belde ik naar het gasbedrijf en kreeg hele andere gegevens door dan de eerste medewerkster mij aan de telefoon had gegeven. Inmiddels nog meer in paniek, want ik zat in tijdnood, wilde het in orde hebben en mijn telefoon piepte omdat de batterij bijna op was… En wie had er nu gelijk? Met de gegevens die ik kreeg, ben ik het openstaande bedrag van 498 gaan afrekenen en liet het betalingsbewijsje faxen.

‘s middags belde ik het RWE of mijn betaling was binnen gekomen, en aan de stem, die een soort marrokaans accent had, herkende ik de vriendelijke mevrouw die mij, toen ik bij het postkantoor was, gelukkig de juiste gegeven doorgaf. De fax is binnengekomen, kon ze mij vertellen, echter, moet er nog een betaling van 183 euro worden overgemaakt omdat de gasmeter is verwijderd…

Ik dacht dat ik niet goed werd! Begreep ik dit nu goed? Heb ik me voor niets rotgerend om te voorkomen dat ik, maar vooral mijn kleine kindjes, in de kou zouden zitten? De aardige vrouw bleek een naam te hebben, ze heette Sihem. Zij checkte nog even met haar collega’s of de informatie die ze gaf klopte en zei dat ze met tot 16.15 de tijd kon geven om het resterende bedrag te betalen. Dit kon ik, na het plegen van nog een telefoontje doen, op het nippertje weliswaar.

Vanaf het postkantoor belde ik Sihem op, en ondertussen rolde bij haar de laatste betalingsbevestiging de fax. Ja hoor, ik heb hem binnen zei ze vrolijk. En dat het maar goed was dat ik haar even belde. In de tussentijd had ze gehoord dat er op vrijdagen geen aanvragen kunnen worden ingediend, wat zou inhouden dat als ik te laat zou zijn, ze maandag mij pas weer verder kon helpen. Maar gelukkig kon ze nu dus de fax erbij pakken en het voor mij in orde maken.

Ze zou hoogstpersoonlijk naar de desbetreffende afdeling gaan en de aanvraag voor mij indienen. En zowaar…..vanochtend is het gas weer aangesloten….

(Ik heb mijn lesje geleerd, vandaag heb ik alle enveloppen open gemaakt en ben ik een overzicht aan het maken van wat onze lasten, inkomsten en openstaande posten zijn.)

Per toeval kwam ik twee weken geleden terecht op het weblog van Schuldige (www.schuldige.nl) en las met bewondering hoe hij in een jaar tijd zijn schulden had afgelost. Deze bron van inspiratie trof ik ook in het AD van afgelopen week, en ik bedacht me, dat ik ook een weblog moest beginnen zodat ik mijn ei kwijt kon, een stok achter de deur had en eventueel steun kon krijgen van lezers.

Hier zal ik jullie vertellen hoe ik aan deze schulden kwam, hoe hoog ze zijn en hoe en vooral hoeveel ik aflos.

Vandaag ga ik eerst even in mijn hoofd alles op een rijtje zetten voordat ik op papier ga zetten hoe de zaken ervoor staan. Uit ervaring weet ik dat het altijd een tegenvaller is, waar ik me even geestelijk op voor wil bereiden.